“Suçlamak Kolay, Değişmek Cesaret İster”

Hayatta bir şeyi çok net gördüm…

İnsan en çok başkasını suçladığında aslında kendine zarar veriyor.
İlk bakışta rahatlatıyor gibi geliyor.
“Benim suçum değil…” diyorsun.
“Şartlar böyleydi…” diyorsun.
“Karşımdaki insan şöyle yaptı…” diyorsun…
Ama sonra bir bakıyorsun, hiçbir şey değişmiyor.
Çünkü direksiyon sende değil.
Yıllarca hem öğretmenlikte hem kendi hayatımda şunu defalarca yaşadım:
Sorumluluğu dışarı attığın an, gücünü de dışarı veriyorsun.
Kendine dönmek kolay değil.
“Ben nerede hata yaptım?” demek…
İnsanın canını acıtıyor.
Ego hemen devreye giriyor:
“Sen haklısın” diyor, “onlar yanlış.”
Ama işin gerçeği şu:
İnsan ne zaman kendine dürüst olursa, işte o zaman değişmeye başlıyor.
Sınıfta da hep aynı şeyi gördüm.
Bahane üreten öğrenci yerinde sayıyor.
Ama “hocam ben çalışmadım” diyebilen çocuk… işte o çocuk ilerliyor.

Hayat da bundan farklı değil.
Bir de daha zor bir aşama var…
Artık kimseyi suçlamamak.
Bu, “her şey benim suçum” demek değil.
Bu, “ben artık suçlu aramıyorum” demek.
Çünkü bir yerden sonra anlıyorsun ki…
Bu bir mahkeme değil.
Kim haklı, kim haksız meselesi değil.
Bu, yaşayıp öğrenme meselesi.
Kendi hayatımda da bunu çok net yaşadım.
İlişkilerimde…
İşimde…
İnsanlarla olan bağlarımda…
Kırıldığım zamanlar oldu.
Anlaşılmadığımı düşündüğüm zamanlar oldu.
Hatta “bu haksızlık” dediğim çok an oldu.
Ama dönüp baktığımda şunu görüyorum:
Ben ne zaman başkalarını suçladıysam, orada takılı kaldım.
Ne zaman kendime döndüysem, oradan çıktım.
Bugün geldiğim noktada şunu çok net söyleyebilirim:
İnsan hayatını, kendisiyle yüzleşebildiği kadar değiştiriyor.
Artık kimseyi suçlamakla vakit kaybetmiyorum.
Çünkü biliyorum…
Gerçek güç, başkasını yargılamakta değil,
kendi hayatının sorumluluğunu almaktadır.
Ben de artık oradayım.

İlker Taşyürek / Eğitimci /30 Nisan 2026